Από το σήμερα στο χθές και ξανά μπροστά..

Βράδυ σαββάτου και έχω χαθεί μέσα στο blog της Σταυρούλας..διαβάζω αυτά που γράφει και γοητεύομαι όλο και περισσότερο με τον τρόπο έκφρασής της..μερικοί άνθρωποι έχουν αυτό το "κάτι" που σε μαγεύει...και ενώ συνεχίζω να γράφω συνειδητοποιώ ότι σήμερα έχω κυριολεκτικά κολήσει με το ρήμα "μαγεύομαι" και όλα τα παράγωγά του...λές να φταίει η Σμύρνη??...και εδώ κάπου έφτασε η ώρα να μιλήσω για αυτό το υπέροχο ταξίδι.....
Αρχές του Σεπτέμβρη...έχω ξυπνήσει την τελευταία στιγμή (ως συνήθως) και τρέχω πανικόβλητη να ετοιμαστώ για να πάω στη δουλειά..εδώ να σημειώσω ότι έχω μισή ώρα και.. πρέπει να πληθώ, να ντυθώ, να μαζέψω το κρεβάτι, να πάρω τα ντοσιέ, να κλειδώσω την πόρτα, να καλέσω το ασανσέρ και να κάνω και ένα τέταρτο με το αυτοκίνητο για να φτάσω στη δουλειά.. (βέβαια..καλά να πάθω αφού βάζω το ξυπνητήρι 2 ώρες πιο μπροστά και χουζουρεύω τη μιάμιση!!!!) είναι λοιπόν ένα από αυτά τα 'ήρεμα' πρωινά που ενώ δε μου φτάνει ο χρόνος έχω και το τηλέφωνο να χτυπάει.. βλέπω "μαμά" και πρέπει να απαντήσω γιατι έχουμε 3 μέρες να μιλήσουμε..μπαίνω στο αυτοκίνητο με το ένα χέρι στις ταχύτητες και με το άλλο στο τηλέφωνο.."καλημέρα" ακούγετε ευδιάθετη η μαμά ενώ εγώ προσπαθώ να συγκεντρωθώ στην οδήγηση, στον χρόνο που τρέχει και θα αργήσω πάλι στη δουλειά, στο μυαλό μου που ακόμα είμαι μισοκοιμισμένη και στη μαμα που έχει διάθεση για κουβεντούλα.."καλημέρα" της απαντάω και συνεχίζω.."τί κάνεις?όλοι καλά στο σπίτι?" δύο συνεχόμενες ερωτήσεις για να κερδίσω χρόνο όσο εκείνη θα μιλάει.."είμαστε όλοι πολύ καλά" μου λέει και μου πετάει την βόμβα.."τι θα κάνεις 6-10 Οκτωβρίου?".."ορίστε? τι λές ρε μαμά? που να ξέρω τι θά κάνω ένα μήνα μετά?".."διοργανώνει ο σύλλογος μια εκδρομή στην Τουρκία, στο Σέρντιβαν (ο τόπος καταγωγής των πατρικών μου παππούδων) και έλεγα αν μπορείς να πάρεις άδεια να έρθεις και εσύ"..μέσα στον εκνευρισμό μου της βάζω τις φωνές και της υπόσχομαι ότι θα το κοιτάξω..αυτό ήταν.. πέρασε ο μήνας..πήρα την άδειά μου και 6 Οκτωβρίου ήμουν στο λεωφορείο για Τουρκία..
1ος προορισμός Προύσα ή αλλίως Bursa όπως τη λένε οι Τούρκοι..είναι κοντά στη Νικομήδεια (το λιμάνι όπου με τον μεγάλο διωγμό το 1920 πήραν η γιαγιά μου 6 ετών τότε..το καράβι για τον Αλμυρό Βόλου) και λίγα χιλιόμετρα πιο μακριά βρίσκετε το Σέρδιβαν ή Serdivan όπου είχαν τα σπίτια τους..Να σημειώσω ότι η γιαγιά μου έζησε μέχρι 92 ετών, ζούσε μαζί μας στο σπίτι και μας διηγούνταν πολύ συχνά την ιστορία του ξεριζωμού τους...για μένα λοιπόν αυτή η επίσκεψη στην πατρίδα της γιαγιάς μου και του παππού μου ήταν πολύ συγκινητική, επιτέλους έδεσε το πάζλ...όλα όσα άκουγα επι χρόνια ολόκληρα αποκτούσαν και εικόνα ..βέβαια δεν έχει απομείνει τίποτα που να θυμίζει ότι κάποτε σε εκείνα τα χωράφια που αντίκρισα εγώ σήμερα υπήρχε ένα χωριό με τα σπίτια του, την εκκλησία του και τους μπαξέδες ...το μόνο που απέμεινε είναι μία σωλήνα από το νερόμυλο του χωριού που τρέχει ακόμη γάργαρο νερό...ήπιαμε λίγο για να ξεδιψάσουμε και γεμίσαμε και ένα μπουκαλάκι από το νερό της πατρίδας για να το ρίξουμε στο χωματάκι που τους σκεπάζει σήμερα..ελπίζω να το νιώσουν... ;)
Το ταξίδι μας συνεχίστηκε τις επόμενες μέρες σε πολλά όμορφα μέρη..σαν τη ΣΜΥΡΝΗ όμως, πουθενά..ΑΡΧΟΝΤΙΣΣΑ..ΜΑΓΙΣΣΑ ΠΛΑΝΕΥΤΡΑ..ίσως νιώθω έτσι γιατί είμαι επηρεασμένη από την ιστορία.. ίσως γιατί περπάτησα στο λιμάνι όπου το 1922, μου έλεγε η μαμά μου ότι η προγιαγιά μου (την οποία και γνώρισα μέχρι τα 10 μου χρόνια) με ένα μωρό στην αγκαλιά, πήδηξε 8 βάρκες για να μπορέσει να σωθεί, ενώ οι Άγγλοι και οι Γάλλοι έκοβαν χέρια και πόδια από τον κόσμο για να τους αποτρέψουν να ανέβουν στα καράβια...ίσως γιατί η Σμύρνη όπως και το Σέρντιβαν είναι κομμάτι της οικογενειακής μου ιστορίας και ενώ στη ΣΜΥΡΝΗ είχα κάτι να αντικρύσω στο ΣΕΡΝΤΙΒΑΝ δυστυχώς δεν έμεινε τίποτα παρά χωράφια...δεν ξέρω..έζησα πολλές συγκινήσεις σ'αυτό το ταξίδι και ευτυχώς οι γονείς μου με την αδελφή μου ήταν συνοδοιπόροι σ'αυτή την βόλτα του χθές με το σήμερα..ελπίζω κάποια μέρα να ξαναπάω και με τον αδελφό μου αυτή τη φορά..
καλό βράδυ..